مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٨ - اشعار ملاّ مهرعلی تبریزی در باب عشق

دیده در هجر تو شرمندۀ احسانم کرد

بس که شب‌ها گهر اشک به دامانم کرد

عاشقان دوش ز گیسوی تو دیوانه شدند

حال آشفتۀ آن جمع پریشانم کرد

تا که ویران شدم آمد به کفم گنج مراد

خانۀ سیل غم، آباد که ویرانم کرد

شمّه‌ای از گل روی تو به بلبل گفتم

آن تُنُک حوصله رسوای گلستانم کرد

داستان شب هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد[١]

العِشق دینی ما دُمتُ حیًّا

إن کان رُشدًا أو کان غَّیًا

وَرَقٌ خَلَا مِن آداب عِشقٍ

أرمیه رَمیًا أطویه طَیًّا

کانت هُمُومی کَبَناتِ نَعشٍ

بالعِشقِ صَارَت أُختَ الثُّریَّا

بِدِنانِ عقلٍ ما ابتلَّ حَلقی

و بِکأس عِشقٍ رُوِّیتُ رَیًّا

اشْرَبْ کُؤوسًا مِن أمِّ لَیلی

إن کان فیها ذَنبٌ عُلَیًّا

بَیضاءُ موسی لِذَوی الزُّجاجة

و حَیاةُ خِضرٍ لأُولــی الحُمَیَّــا

یا لائمی فی حُبِّ الغَوانی

لَعَذَرتَنی لو أبـصَرتَ مَیًّا