مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧٩ - دعای هنگام فراغ از اکل طعام

بِالتَّسبِیحِ، و ذَکَرَ أنَّ ذَلِکَ مُحتَسَبٌ لَهُ و هُو حِرزٌ إلَی أن یَأوِیَ إلَی فِراشِهِ.»[١]و[٢]

و در اینجا حکایت لطیفی از حضرت سجّاد در مجلس یزید وارد است.

[دعای هنگام اکل طعام]

و در [صحیفه ثانیه علویّه] صفحه ٢١٦ گوید:

«و کان من دعائه علیهالسّلام إذا أراد أکلَ الطّعام علی ما رواه فی الکافی:

اللهُمَّ إنَّ هَذَا مِن عَطَائِکَ فَبَارِک لَنَا فِیهِ و سَوِّغنَا و اخلُفْ لَنَا خَلَفًا لِما أکَلنَاهُ أو شَرِبنَاهُ مِن غَیرِ حَولٍ مِنَّا و لا قُوَّةٍ رَزَقتَ فَأحسَنتَ فَلَکَ الحَمدُ رَبِّ اجْعَلنَا مِنَ الشَّاکِرِینَ.»[٣]

[دعای هنگام فراغ از اکل طعام]

«و کان من دعائه علیهالسّلام إذا فرغ من أکل الطَّعام علی ما رواه فی الکافی بالسَّند المتقدِّم:

[١]ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٧٢٨؛ به نقل از الدّعوات، ص ٦٢: [«عَلی ما رَواه السیّدُ الجلیل السیّد فضلُ الله الراوندی فی دَعَواته قال: رُوِی أنه لمّا حُمِل علیُّ بنالحُسین علیهماالسّلام إلی یزید هَمَّ بضَربِ عُنُقه، فوَقَّفَه بینَ یَدَیه و هو یُکَلِّمُه لِیَستَنطِقَه بکلمةٍ یُوجِبُ قتلَه، و یُجیبه حیثما یُکلِّمُه و فی یدِه سُبحةٌ صغیرةٌ یُدیرها بأَصابِعِه و هو یَتَکلَّم، فقال له یزید علیه ما یَستَحقُّه: أنا اُکَلِّمُک و أنت تُجیبُنی و تُدیرُ أَصابِعَک بسُبحةٍ فی یَدِک! فکیف یَجوزُ ذلک؟

فقال علیهالسّلام: حَدَّثَنی أبی عن جدّی صلواتُ اللهِ علیه أَنَّه کان إذا صَلَّی الغداةَ و انْفَتَل لایَتکلَّم حتّی یأخُذَ سُبحةً بینَ یدَیه، فیَقُول: ...» (محقّق)]

[٢]ـ بحارالأنوار، ج ٤٥، ص ٢٠٠، با قدری اختلاف؛ مستدرک الوسائل، ج ٥، ص ١٢٤.

[٣]ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٧٢٦؛ المحاسن، ج ٢، ص ٤٣٦؛ بحارالأنوار، ج ٦٣، ص ٣٧٦. این دعا و دعای بعد در الکافی، ج ٦، ص ٢٩٤، با قدری اختلاف از امام زین العابدین علیه السّلام نقل شده است.