مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩٤ - لزوم مراقب&#١٧٢٨ مؤمن نسبت به زبان، شکم و نفْس خویش

یقولُون نَرجُوا!

فقال: ”کَذَبُوا، لیسوا مِن شیعَتِنا، کُلُّ مَن رجا شیئًا عَمِل له؛ فَوَاللهِ ما شیعتُنا مِنکم إلّا مَن اتّقَی اللهَ.“»[١]و[٢]

[مؤمن به ملاقات مؤمن آرامش می‌گیرد]

در جلد ٢ اصول کافی، صفحه ٢٤٧ با اسناد متّصل خود آورده است از یونس، عَمَّن ذَکرَه، عَن أَبی‌عبدالله علیهالسّلام، قالَ:

«إِنَّ المُؤمنَ لَیَسکُنُ إِلَی المُؤمن کَما یَسکُنُ الظَّمآنُ إِلَی الماءِ البارِدِ.»[٣]

[لزوم مراقبۀ مؤمن نسبت به زبان، شکم و نفْس خویش]

در جلد ٢ اصول کافی، صفحه ٢٣٧، با اسناد متّصل خود از عیسی نهریری، از حضرت صادق علیه السّلام روایت نموده است، قالَ:

«قالَ رَسولُ اللهِ صلّی الله و علیه و آله و سلّم: ”مَن عَرَفَ اللهَ و عَظَّمَهُ مَنَعَ فاهُ مِنَ الکَلامِ، و بَطنَه مِنَ الطَّعامِ، و عَفَی نَفسَهُ بِالصِّیامِ و القِیامِ.“

قالُوا: بِآبائِنا و أُمَّهاتِنا یا رَسُولَ اللهِ! هؤُلاءِ أَولِیاءُ اللهِ؟

قالَ: ”إنَّ أَولِیاءَ اللهِ سَکَتُوا فَکانَ سُکوتُهم ذِکرًا، و نَظَرُوا فَکانَ نَظَرُهم عِبرَةً، و نَطَقُوا فَکانَ نُطقُهم حِکمَةً، و مَشَوا فَکانَ مَشیُهم بَینَ النّاسِ بَرَکَةً، لَولا الآجالُ الَّتِی قَد کُتِبَت عَلَیهِم لَم تَقِرَّ أَرواحُهُم فی أجسادِهِم خَوفًا مِنَ العَذابِ و شَوقًا إِلَی الثَّوابِ.“»

[١]ـ ارشاد القلوب، ج ١، ص ١٠٧.

[٢]ـ جنگ ٢٣، ص ٣٢١.

[٣]ـ جنگ ٥، ص ٢١٦ الی ٢١٧.