مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٦٦ - مباهات پروردگار هنگام صبر کردن بنده در برابر مشکلات

و وضعتُ رِضائی فی سَخَط النّاس و هم یطلُبونه فی رِضَا النفس [رِضا الناس] فلا یجدونه؛

و وضعت الرّاحَة فی الجَنّة و هم یطلُبونَه فی الدنیا فلا یجدونه [فلا یجدونها].“»[١]و[٢]

[مباهات پروردگار هنگام صبر کردن بنده در برابر مشکلات]

جواهر السّنیة، باب ١١، صفحه ٢٦١:

«... عن أبی‌عبدالله علیهالسّلام قال: قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: قال اللهُ:

”لولا أنّی أسْتَحیی مِن عبدِیَ المؤمنِ ما ترکتُ علیهِ خِرقةً یتوارَی بها، و إذا أکملتُ له الإیمان ابتَلَیتُه بضَعفٍ فی قُوَّتِهِ و قِلَّةٍ فی رزقه؛ فإن هو حَرِج [جزع] أعَدتُ علیه، فإن صَبَر باهَیتُ به ملائکتی.

ألا و قد جَعَلتُ علیًّا عَلَمًا، فمَن تبِعَه کان هادیًا و من تَرَکه کان ضالًّا؛ لا یُحبُّه إلّا مؤمنٌ و لا یُبغِضُه إلّا منافقٌ.“»[٣]

این روایت را مرحوم شیخ حرّ در کتاب مذکور از أمالی ابن الشیخ أبوعلی الحسن بن محمّد بن الحسن الطّوسی، از مرحوم شیخ طوسی، از شیخ مفید با اسناد متّصل خود نقل می‌کند.

و نیز همین روایت را در جواهر السّنیة،[٤] صفحه ١٥٨ از مرحوم صدوق، از

[١]ـ همان مصدر، ص ١٧٩.

[٢]ـ جنگ ٦، ص ٢٠.

[٣]ـ الجواهر السّنیّة، ص ٣١٤.

[٤]ـ همان مصدر، ص ٥١٤.