مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٢٠ - اات حضرت زهرا سلام الله علیها در مصیبت فقدان رسول خدا

[١]

اات حضرت زهرا سلام الله علیها در مصیبت فقدان رسول خدا

[١]* سعید بن جبیر مصلحت گفتن ندید، یا آنکه گفت و عناکب نسیان در خاطر من تنید؟

ابن‌عبّاس گوید: مصیبت عظیم آن بود که بعضی از أصحاب نگذاشتند که رسول الله وصیّت‌نامه نویسد.*

تا آنکه گوید:

أمیرالمؤمنین علی علیهالسّلام گوید که: پیغمبر در مرض موت وصیّت فرمود و چون از آن امر فارغ گشت سوره (إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ) نازل شد. گفتم: یا رسول الله! این وصیّت به وصیّت وداعکنندگان می‌نماید!

فرمود: ”آری ای علی! دل من از این عالم به تنگ آمده.“ آنگاه تکیه کرده، لحظه‌ای‌ چشم بر هم نهاد و چون بیدار شد گفت: ”ای جبرئیل! مرا دریاب و به وعده‌ای که نموده‌ای وفا نمای!“ بعد از آن مرا پیش خود طلبید و سر مبارک بر کنار من نهاد و رنگ رخسار همایونش متغیّر گشت، و جبین مبینش غرق عرق شد.

* تمام مطالب میرخواند را در اینجا که در روضةُ الصفا است، خواندمیر در حبیب السّیر، ج ١، ص ٤١٩ آورده است. و نیز گوید:

عقیده علمای شیعه آن است که سبب عدم رضای اصحاب به تحریر آن کتاب، آن بود که رسول‌‌صلّی الله علیه و آله می‌خواست که در باب ولایت أمیرالمؤمنین علی کرّم الله وجهه وصیّت‌نامه‌ای قلمی گرداند، و این دو بیت که در کشف الغمّة ثبت شده مشعر به این معنی است. شعر: