مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٢٢ - شرح حالات حضرت أمیرالمؤمنین علیهالسّلام در شب نوزدهم

[١]

[١]* چون ماه رمضان داخل شد أمیرالمؤمنین یک شب در نزد امام حسن و یک شب در نزد امام حسین و یک شب در نزد عبدالله بن جعفر بود، و زیاده از سه لقمه میل نمى‌فرمود و مى‌فرمود: ”امر خدا مى‌رسد و من باید در آن حال گرسنه باشم، یکى دو شب بیشتر نمانده است.“

و سپس گوید:

خَرَجَ عَلِىٌّ لِصَلاة الفَجرِ فَاستَقبَلَهُ الأوزُ یَصِحنَ فى وَجههِ، قالَ: فَجَعَلنا نَطرُدُهُنَّ عَنهُ، فَقال: ”دَعُوهُنَّ فَانَّهُنَّ نَوائِحُ!“ و خَرَجَ فَأُصیب. و هَذا یَدُلُّ عَلى‌ أنَّهُ عَلِمَ السَّنةَ و الشَّهرَ و اللَّیلَةَ الَّتى یُقتَلُ فیها، و اللهُ أعْلَمُ.٥

«أمیر المؤمنین براى نماز صبح از منزل بیرون شد، مرغابیان در مواجهه با على به صیحه درآمدند. کثیر که راوى این حدیث است مى‌گوید: ما شروع کردیم که مرغابیان را از آن حضرت دور کنیم، فرمود: ”آنها را به حال خود گذارید، آنها نوحه‌ مى‌کنند بر من!“ حضرت خارج شد و در همان وقت ضربت به او رسید. و این دلالت دارد بر آنکه آن حضرت سال و ماه و شبى را که در آن شب شهید شده همه را مى‌دانسته است، و خدا عالم‌تر است.

و ابن‌حجر هیثمى گوید:

فَلَمّا کانَتِ الَّلیلَة التَّى قُتِلَ فى صَبیحَتِها أکثَرَ الخُرُوجَ و النَّظَرَ إلَى السَّماءِ، و جَعَلَ یَقُولَ: ”و اللهِ ما کَذَبتُ و لا کُذِبتُ و إنَّها اللَّیلَةُ التَّىُ وعِدتُ.“٦

در آن شبى که در صبحش حضرت ضربت خوردند بسیار از اطاق بیرون آمده و به آسمان نظر مى‌کردند و مى‌گفتند: ”سوگند به خدا که نه دروغ مى‌گویم و نه دروغ به من گفته شده است، امشب همان شب میعاد من است‌.“

١) درباره علم غیب در نهج البلاغه سخنانى از أمیرالمؤمنین علیهالسّلام وارد است از قبیل: ”إنَّکَ تَرى‌ ما أرى‌ و ... .“ و ”... لو شِئتُ لَأخبَرتُ کُلَّ واحِدٍ مِنکُم ... و لَکِن أخافُ أن تَکفُروا فىَّ بِرَسول اللهِ.“

٢ و٣) أسد الغابة، ج ٤، ص ٣٥.

٤) همان مصدر، ص ٣٦؛ و نیز بعضى از جملات فوق در دو مقام در الصواعق المحرقة، ص ٨٠ ذکر شده است.

٥) همان مصدر.

٦) الصواعق المحرقة، ص ٨٠.» ـ پایان متن منقول از امام شناسی.