مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٨ - روایاتی در تحریص و تشویق به دعا نمودن

(وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ)؛[١]

(فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ).[٢]

تمام اینها دلالت دارد که بشر در حین نبود سبب، نظر به مسبّب الاسباب دارد، ولی چون اسباب برای او ظاهر می‌شوند چشم خود را از مسبّب می‌دوزد. ولی دین می‌گوید: شما در حین فراخی نعمت هم باید نظر خود را به مسبّبالاسباب مصروف دارید و از او طلب کنید.

روایاتی در تحریص و تشویق به دعا نمودن

عن الصّادق علیهالسّلام أنّه قال لعَلاءِ بن کامل: «عَلَیکَ بِالدُّعاءِ فَإنَّهُ شِفاءٌ مِن کُلِّ داءٍ.»[٣]

[١]* «و آنچه از نعمت‌ها با شماست، از جانب خداوند است؛ آنگاه چون ضرر و آسیبى به شما رسد صدای خود را به سوى او بلند کرده و استغاثه می‌کنید.» (محقّق)

[٤٦٩]ـ سوره الرّوم (٣٠) آیه ٣٣. ترجمه:

«و چون مردم را ضرر و زیانى رسد، پروردگار خود را درحالى‌که به سوی او انابه و رجوع مى‌کنند، مى‌خوانند، و آنگاه که از جانب خود رحمتى به آنان چشانید، به ناگاه دسته‌اى از ایشان به پروردگارشان شرک مى‌آورند.» (محقّق)

[٢]ـ سوره العنکبوت (٢٩) آیه ٦٥. افق وحی، ص ٢٦:

«این مردم چنین‌اند که هرگاه بر کشتى سوار شوند (و در دل دریاها به حرکت درآیند) خدا را با تمام وجود و خالصانه مى‌خوانند (و از او براى رسیدن به مقصد استمداد مى‌نمایند) و آنگاه که به سلامت به خشکى رسیدند (به تمام آن خواست‌ها و حالات و توجّهات پشت‌پا زده) یکسره به خدا شرک مى‌آورند (تو گوئى اصلاً خدائى و نیروى لایزالى و حقیقت غیبى وجود نداشته است‌).»

[٣]ـ الکافی، ج ٢، ص ٤٧٠. ترجمه:

«از حضرت امام صادق علیهالسّلام روایت شده است که آن حضرت به علاء بن کامل فرمود: ”بر تو باد به دعاء؛ زیرا که دعا شفاء هر دردى است‌.“» (محقّق)