واقعاً انسان در حقیقت دنیا تدبّری کند به‌دست خواهد آمد که دنیا حقیقتش فنا و ظاهر فریبنده‌ای دارد به خلاف آخرت، آخرت طلا است و دنیا مطَلاّ. هزاران موجود از انسان و حیوان و شجر و جماد در آتش کوران دنیا از نطفه خام به سنّ رشد مانند جمرۀ آتش شده، ناگاه چندی نمی‌گذرد که ضعف و نیستی به او عارض گردیده مانند خاکستر پوچ می‌گردد.

قرآن می‌فرماید: (وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِرًا * الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلًا).[٢]

[١]ـ سوره یونس (١٠) آیه ٢٤. معاد شناسی، ج ١، ص٦٠:

«همانا مثل زندگانى دنیا مانند آبى است که ما آن را از آسمان به پایین مى‌فرستیم و گیاهان زمین از اقسام نباتاتى که خوراک انسان و چارپایان است با آن آب مخلوط شده، نباتات و گیاهان سر سبز و شاداب گشته، تا سرحدّى که زمین بهره کافى خود را می‌برد و به انواع نبات و گیاه مزیّن مى‌گردد. و صاحبان و ساکنان زمین چنین مى‌پندارند که دیگر یکباره تمام قدرت و مکنت آنها بر زمین متمرکز شده و دیگر عاملى نیست که بتواند این بهره کافى و این وفور نعمت و خرّمى و شادابى را از آنان بگیرد؛ که ناگهان امر ما در شب یا روز بدان زمین می‌رسد و چنان آنها را از بین مى‌برد و همه را درو شده و از زمین جدا شده قرار می‌دهد که گوئى اصلاً دیروز در این زمین چیزى نروییده بود. این‌طور ـ اى پیامبر گرامى ـ ما آیات خود را مفصّلاً بیان مى‌کنیم براى مردمى که تفکّر کنند و بیندیشند.»

[٢]ـ سوره الکهف (١٨) آیه ٤٥ و ٤٦. ترجمه:

«و براى آنان زندگى دنیا را مَثَل بزن که مانند آبى است که ما آن را از آسمان فرو فرستادیم سپس نباتات و گیاهان زمین با آن آب مخلوط شده و سرسبز و شاداب گشته، آنگاه چنان‌ خشک و درهم شکسته گردید که بادها آن را به هر سو پراکنده‌ کردند. و خداست که همواره بر هر چیزى مقتدر و تواناست. * مال و پسران، زینت زندگانی دنیا هستند، و باقیات صالحات (اعمال باقی ماندنی که صالح و شایسته‌اند) از جهت پاداش و مزد و نیز از جهت آرزو و امید، در نزد پروردگار تو اختیار شده و پسندیده شده است.» (محقّق)