[توصیف متّقین در نهج البلاغه هنگام قرائت قرآن]: «فَإذا مَرُّوا بِآیَةٍ فِیها تَشوِیقٌ رَکَنُوا إلَیها طَمَعًا، و تَطَلَّعَت نُفُوسُهُم إلَیها شَوقًا، و ظَنُّوا أنَّها نُصبُ أعیُنِهِم. و إذا مَرُّوا بِآیَةٍ فِیها تَخوِیفٌ أصغَوا إلَیها مَسامِعَ قُلُوبِهِم، و ظَنُّوا أنَّ زَفِیرَ جَهَنَّمَ و شَهِیقَها فِی أُصُولِ آذانِهِم‌.»[٢]

سؤال پیامبر اکرم روز قیامت از امّت خویش درباره کتاب خدا و اهل بیت

فی الکافی عن أبی‌جعفر علیهالسّلام، قال: قال رسول الله صلّی الله علیه و آله:

[١]ـ دیوان الإمام علی علیهالسّلام، ص ٤٦؛ الکافی، ج ١، ص ٣٦. نور ملکوت قرآن، ج ‌٣، ص ٢٩٤:

«١. و چون به آیه ترساننده و انذار آورنده‌ای رسیدی که عذاب خدا را توصیف می‌کند، در آنجا درنگ کن، درحالی‌که اشک‌هایت ریزان باشد؛ و بگو:

٢. ای خدایی که به سبب عدالتش عذاب می‌کند آن را که بخواهد؛ مرا از زمره معذَّبین قرار مده‌!

٣. من در اثر لغزش و گناهی که نموده‌ام به سوی تو بازگشت کرده‌ام؛ مگر به سوی غیر تو هم فرارگاهی هست؟!

٤. و چون به آیه‌ای برسی که در آن از وسیله و نعمت‌های شگفت‌آور خدا سخن به میان آمده است،

٥. با انابه و اخلاص از خدایت تمنّا کن به تو دار خلود و جنّت رضوان را عنایت کند؛ تمنّای شخص متقرّب به سوی خدا.

٦. و سعی و جدّیّت کن شاید خداوند تو را در زمینِ دارالخلد وارد کند، و از رَوح و نسیم مساکنی که هیچ‌گاه زوال نمی‌پذیرد و خراب نمی‌شود بهرمند گردی!»

[٢]ـ نهج البلاغة (عبده) ج ٢، ص١٦٠. نور ملکوت قرآن، ج ‌٣، ص ٢٨٣:

«چون به آیه‌ای برسند که در آن تشویق و ترغیب و رحمت و بشارت و رضوان و بهشت باشد، از روی میل و خواست حتمی بدان اعتماد کنند و نفوسشان برای وصول بدین مقامات سر برآورد و نظاره کند؛ گویا اینها همه در برابر مرأی و منظر دیدگان آنهاست.‌

و چون به آیه‌ای برسند که در آن تخویف و تهدید و بیم و نقمت و وعید و عذاب و دوزخ باشد، با تَه گوش‌های دلشان بدان گوش فرا دهند و چنین می‌دانند که: صدای زفیر و شهیق جهنّم (که صدای بَدْوی و صدای نهایی آن ‌است، همچون نعیق حمار در بدو و انتهای نعره‌اش) در بیخ و بن گوش‌هایشان است.»