تورات در سِفر اوّل تکوین، فصل ١٨، قائل به تجسّم خدا شده و می‌گوید که: «ابراهیم پاهای خدا را شست و برای خدا گوساله پخته و نان آورد»[٢] که تمام مستلزم کفر است. درحالی‌که مطلب چنین نبوده و فرستادگان خدا به سوی ابراهیم آمدند:

(وَلَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيمَ بِالْبُشْرَى قَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ * فَلَمَّا رَأَى أَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ).[٣]

مقایسه خدای یهودیان و مسیحیان با خدای مسلمانان، بر اساس قرآن

درست باید توجّه کرد که قرآن در این قضیّه نه دست و پایی برای خدا فرض کرده، نه استراحتی، نه غذائی. بنابراین باید با صدای بلند ندا در داد که: خدای یهودیان و مسیحیان با خدای مسلمانان فرق دارد:

[١]ـ سوره المائدة (٥) صدر آیه ٦٤. مهر تابان ص ٤٠٠:

«یهود می‌گویند: ”دست‌های خدا در غلّ و در بند کشیده شده است“ دست‌های آنان در غلّ کشیده شود و مورد لعنت و دورباش خدا قرار گیرند بدین سخنی که می‌گویند! بلکه دو دست خدا باز است و در عالم خلقت به هرگونه که بخواهد عمل می‌کند. و افاضه وجود و رحمت می‌نماید.»

[٢]ـ قاموس کتاب مقدّس، (ترجمه مستر هاکس) انتشارات اساطیر، ص ٤ و ٥.

[٣]ـ سوره هود (١١) آیه ٦٩ و ٧٠. افق وحی ص ٥٢١:

«فرستادگان و ملائکه ما به منزل ابراهیم براى بشارت دادن او به فرزند، وارد شدند و بر آن حضرت سلام نمودند؛ ابراهیم نیز پاسخ آنان را با سلام اداء نمود. چندى نگذشت که ابراهیم براى میهمانان خود از گوشت گوساله غذائى آماده و بیاورد. * و زمانى که دید آنها به سوى غذا دست دراز نمى‌کنند و از غذا تناول نمى‌کنند، در نفس خود از آنان ترسید (زیرا رسم بر این بوده است وقتى که دشمن انسان به خانه او مى‌رفت، از غذاى او نمى‌خورد، و این علامت و نشانه خصومت با صاحب‌خانه تلقّى مى‌گردید). آن فرشتگان گفتند: نترس ما بشر نیستیم ما ملائکه پروردگاریم که به سوى قوم لوط مأموریت یافتیم.»