كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ).[١]

حضرت رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌فرمایند:

«الحُبُّ فی اللَهِ فَرِیضَةٌ و البُغضُ فی اللَهِ فَرِیضَةٌ.»[٢]

و عنه أیضًا: «أفضلُ الأعمالِ الحُبُّ فی اللَهِ و البُغضُ فی الله.»[٣]

حیات اسلام بستگی کامل با تولّی و تبرّی دارد

بالجمله می‌توان گفت که حیات اسلام بستگی کامل با تولّی و تبرّی دارد. مسلمانان اندلس به واسطۀ دوستی و معاشرتی که با مردان مسیحی کردند به زودی رویّۀ اسلامیّۀ خود را فراموش کرده به کیش مسیح عودت کردند.

در اینجا مناسبت دارد برای وضوح این مطلب، داستان اسلام آوردن و از

[١]ـ سوره المجادلة (٥٨) آیه ٢٢. اسرار ملکوت، ج ١، ص ٢٨٩:

«اى پیامبر! تو هیچ‌گاه نخواهى یافت فردى را که ایمان به خدا و روز بازپسین داشته باشد، درحالی‌که با افرادى که با خدا و رسول او به دشمنى و ستیز پرداخته‌اند طرح محبّت و مراوده و ارتباط انداخته است؛ گرچه آنان پدرانشان یا فرزندانشان یا برادرانشان و قوم و خویشانشان باشند. اینان افرادى هستند که خداى متعال حقیقت ایمان و نور معرفت را در دل آنها ثبت و حکّ نموده است و آنان را با نفحات قدسى از جانب خود امداد مى‌نماید؛ و بهشت برین با نهرهاى روان براى ایشان آماده ساخته و آنان در آنها مستقرّ و مأواى دائمى خواهند داشت. خداى از ایشان راضى و آنها نیز از خدا خشنودند. اینان‌اند حزب و گروه پروردگار، و بدانید که فقط این حزب و گروه منتسب به خداى متعال است که رستگار خواهد شد.»

[٢]ـ جامع الأخبار، ص ١٢٨؛ بحار الأنوار، ج ٦٦، ص ٢٥٢. ترجمه:

«حبّ و دوستی در راه خدا یک فریضه است و بغض و دشمنی در راه خدا فریضه‌ای دیگر است.» (محقّق)

[٣]ـ بحار الأنوار، ج ٦٦، ص ٢٥٢. معاد شناسى، ج ‌٩، ص ٣١٣:

«با فضلیت‌ترین اعمال، حبّ در راه خدا و بغض در راه خداست.»