سلمان آمد. أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمود:”ای أباعبد‌الله, همان باغى را که درختان آن را رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم به دست خویش براى من کاشته‌اند، براى فروش به تجّار عرضه کن!“

سلمان داخل در بازار شد و آن باغ را براى فروش عرضه کرد و به دوازده هزار درهم فروخت.

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام پول‌ها را در مقابل خود گذاشت و آن مرد عرب را احضار کرد و چهار هزار درهم را به او عنایت فرمود و چهل درهم نیز به عنوان نفقه (و هزینه سفر) به او پرداخت.

این خبر به اطّلاع فقراء مدینه رسید و گرد آن حضرت جمع شدند. مردى از انصار به سوی حضرت فاطمه علیهاالسّلام رهسپار شد و این خبر را به ایشان رساند. آن‌ حضرت فرمود: ”خداوند تو را در این راه خیر دهد!“

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام نشست در‌ حالی‌که بقیّه درهم‌ها در مقابل آن حضرت بر زمین ریخته شده بود، و چون اصحاب آن حضرت جمع شدند، مشت‌مشت درهم‌ها را برمی‌داشت و یکی‌یکی به هر یک از آنان إعطا می‌نمود تا آنجا که حتّى یک درهم برای خودش باقى نماند.

چون أمیرالمؤمنین علیهالسّلام به منزل برگشت، فاطمه علیهاالسّلام گفت: ”پسر عمو! باغى را که درختان آن را پدرم براى تو کاشته بود فروختى؟!“

فرمود:”آرى، به بهتر از آن در دنیا و آخرت!“

پرسید: ”پول آن کجاست؟“

فرمود:” آن را پیش از آنکه از من سؤال کنند و چیزی بخواهند، به دیدگانِ اشخاصی دادم که حیا کردم آن چشم‌ها را به ذلّتِ مسألت خوار و ذلیل سازم.“

فاطمه علیهاالسّلام گفت: ”من گرسنه‌ام و دو پسرم گرسنه‌اند و تردید ندارم که تو هم چون ما گرسنه‌اى؛ آیا یک درهم از آن برای ما نمى‌شد؟!“ و دامن على علیهالسّلام را گرفت.

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمود:”ای فاطمه, مرا رها کن!“

گفت: ”نه به خدا سوگند، تا پدرم بین من و تو حکم کند!“

در این هنگام جبریل بر رسول خدا نازل شد و عرضه داشت:”اى محمّد! خداوندِ سلام, سلامت مى‌رساند و مى‌فرماید: از سوى من به على سلام برسان و به فاطمه هم بگو: تو را نشاید که دست علی را ببندی و دامنش را بگیرى!“ *