فَقالَ: ”یا أبا الحَسَنِ! الّذی باعَکَ النّاقَةَ جَبرَئیلُ، و الّذی اشتَراها مِنکَ میکائیلُ، و النّاقَةُ مِن نُوقِ الجَنّةِ، و الدَّراهِمُ مِن عِندِ رَبِّ‌ العالَمینَ‌ عَزَّوجَلَّ‌؛ فَأنفِقْها فی خَیرٍ و لا تَخَفْ إقتارًا.“»

ترجمه: «أمیرالمؤمنین علیهالسّلام براى انجام کارى وارد مکّه شد. عربى را دید که به پرده‌هاى کعبه دست آویخته و مى‌گوید:

”اى صاحب خانه! این خانه خانه تو و این میهمان میهمان تو است، و بر هر میزبانى است که از میهمان خود پذیرایى کند؛ بنابراین پذیرایى از مرا در این شب، آمرزش من قرار بده!“

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام به اصحاب خود فرمود: ”آیا سخن این مرد عرب را شنیدید؟“

گفتند: آرى.

فرمود: ”خداوند کریم‌تر از آن است که مهمان خود را براند.“

شب دوّم أمیرالمؤمنین علیهالسّلام همان مرد عرب را دید که به پرده‌هاى کعبه کنار رکن چسبیده و مى‌گوید:

”اى عزیزی که در عزّتت چنان عزیزى که از تو عزیزترى نیست, مرا به عزّتت در عزّتى عزیز فرما که کسى نداند چگونه عزّتى است! پروردگارا، من به تو توجّه می‌نمایم و به حق محمّد و آل محمّد به تو متوسّل مى‌شوم که چیزى را به من عطا کن که کسى جز تو آن را عطا نمى‌کند، و چیزى را از من برگردان که کسى جز تو نمى‌تواند آن را برگرداند و دفع کند!“

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام به اصحاب خود فرمود: ”به خدا سوگند این دعا همان اسم اکبر (اسم اعظم) به لغت سریانى است که حبیب من رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم به من خبر داده است. او از خداوند بهشت را خواست که به او عنایت فرمود، و تقاضا کرد دوزخ را از او برگرداند و خداوند پذیرفت.“

شب سوّم نیز أمیرالمؤمنین علیه السّلام آن مرد عرب را دید که به همان رکن کعبه چسبیده و مى‌گوید:

”اى آن کسی که هیچ مکانى او را فرا نمی‌گیرد و هیچ مکانی از او خالى نیست و همواره بدون کیفیّت و چگونگی است, به این أعرابی چهار هزار درهم روزى فرما!“

در این هنگام أمیرالمؤمنین علیهالسّلام پیش او رفت و فرمود: ”اى مرد عرب! از خداوند پذیرایى خواستى که پذیرائیت فرمود و بهشت را خواستى که به تو لطف و عنایت کرد و از او خواستى *