٤. از انس: «هنگامی که یکی از صحابه به [آن] حضرت در حال خوردن چیزی می‌رسید، حضرت او را به غذا دعوت می‌فرمود و دست از غذا بر نمی‌داشت تا او بردارد.[١] و هنگام نشستن، زانوهای خود را جلو نمی‌آورد. و هیچ‌گاه در خدمت او شخصی ننشست الاّ آنکه بعد از ایستادن او حضرت ایستادند.»[٢]

٥. در شجاعت حضرت همان بس که حضرت امیر می‌فرماید: «در جنگ بدر با آنکه پیغمبر از همه به دشمن نزدیک‌تر بود ما به او پناهنده می‌شدیم.»[٣]

٦. هیچ‌گاه پیغمبر در حال خوشی، خنده و قهقهه نمی‌کردند. در حال غضب بد نمی‌گفتند بلکه اصحاب، رضا و غضب آن حضرت [را] از تبسّم و گرفتگی چهره می‌دانستند.[٤] پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم به امّت خود بسیار مهربان

[١]* آن زن گفت: ای محمّد! تو همانند بندگان غذا می‌خوری و چون بندگان می‌نشینی!

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمود: ”وای بر تو! چه بنده‌ای از من بنده‌تر است؟!“

او گفت: پس لقمه‌ای از طعام خود به من عنایت کن!

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم لقمه‌ای به او داد.

آن زن گفت: نه به خدا قسم، نمی‌خورم مگر آنکه لقمه درون دهان خود را بیرون کنی و به من دهی!

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم لقمه را از دهان درآورد و به او داد و او آن را خورد.

امام صادق علیهالسّلام می‌فرماید: آن زن هیچ‌وقت به مرضی مبتلی نشد تا از دنیا رفت.» (محقّق)

[٢٩٤]ـ الکافی، ج ٦، ص ٢٨٥.

[٢]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٧؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٣٠:

«و عَن أنَسِ بنِ مالِکٍ قالَ: ... و ما أخرَجَ رُکبَتَیهِ بَینَ جَلِیسٍ لَهُ قَطُّ. و ما قَعَدَ إلَى رسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم رَجُلٌ قَطُّ فَقامَ حَتَّى یَقُومَ.»

[٣]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٨؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٣٢:

«عَن عَلِیٍّ علیهالسّلام قالَ: ”لَقَد رأیتُنِی یَومَ بَدرٍ و نَحنُ نَلُوذُ بِالنَّبِیِّ صلّی الله علیه و آله و سلّم، و هو أقرَبُنا إلَى العَدُوِّ و کانَ مِن أشَدِّ النّاسِ یَومَئِذٍ بأسًا.“»

[٤]ـ مکارم الأخلاق، ص ٢١؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٩٨: *