انسان از هر گناهی توبه کند آمرزیده می‌شود؛ زیرا که خداوند بخیل نیست، و دریای رحمت و مغفرت او پایان ندارد. چون می‌بیند این بنده حقیر ضعیف با نهایت عجز و مسکنت از معاصی خود پوزش می‌خواهد او را خواهد آمرزید.

عَن جابِرِ بنِ عَبدِاللهِ الأنصارِیِّ قالَ: جاءَتِ امرَأةٌ إلَی النَّبِیِّ صلّیَ اللهُ علیهِ و آلهِ و سَلّمَ فَقالَت: یا نَبِیَّاللهِ! امرَأةٌ قَتَلَت وَلَدَها هَل لَها مِن تَوبَةٍ؟ فَقالَ صلّیَ اللهُ علیهِ و آلهِ و سلَّمَ لَها:

«و الّذی نَفسُ مُحَمَّدٍ بِیَدِهِ لَو أنَّها قَتَلَت سَبعِینَ نَبِیًّا ثُمَّ تابَت و نَدِمَت و یَعرِفُ اللهُ مِن قَلبِها أنَّها لا تَرجِعُ إلَی المَعصِیَةِ أبَدًا، یَقبَلُ اللهُ تَوبَتَها و عَفا عَنها؛ فَإنَّ بابَ التَّوبَةِ مَفتُوحٌ ما بَینَ المَشرِقِ و المَغرِبِ و إنَّ التّائِبَ مِنَ الذَّنبِ کَمَن لا ذَنبَ لَهُ.»[١]

استغفار، یکی از دو امان خداوند در زمین

[١]* من عرض کردم: چگونه آن گناه را خداوند نسبت به او مستور و پوشیده می‌دارد؟

حضرت فرمودند: ”دو فرشته‌اى را که بر نوشتن اعمال او گماشته هستند به فراموشى مى‌اندازد، که آنچه را که نوشته‌اند فراموش کنند. و خداوند به اعضاء و جوارح این گنهکار وحى می‌کند که: گناه او را پنهان کنید! و خداوند به محل‌هاى مختلف زمین که بر آنها گناه کرده است وحى می‌کند که: آنچه را بر روى شماها انجام داده است بر او پنهان کنید! و بنابراین چنین گنهکار تائبى خداوند را در مقام و موقف لقاء، ملاقات و دیدار می‌کند درحالى‌که هیچ چیزى که بر علیه او شهادت به گناهانش دهند وجود ندارد.“»

[٥٢٩]ـ جامع أحادیث الشّیعة، ج ١٤، ص ٣٤٩، به نقل از جامع الأخبار، ص ٨٨. ترجمه:

«جابر بن عبدالله انصارى گفت: زنى نزد پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آمد و عرض کرد: ای پیغمبر خدا! زنى فرزند خود را کشت، آیا برای او راهی به سوی توبه است و آیا توبه او قبول می‌شود؟ پس آن حضرت به او فرمود:

”قسم به خداوندى که جان محمّد به دست اوست، که اگر او هفتاد پیغمبر را کشته باشد، بعد از آن توبه کند و پشیمان شود و خداوند از باطن او بداند که بدان گناه هرگز باز نمی‌گردد، خداوند توبه او را قبول می‌کند و از عقوبتش در می‌گذرد. به درستى که باب توبه مابین مشرق و مغرب باز است، و به درستى که توبه‌کنندۀ از گناه، تو گویی مانند کسى می‌باشد که اصلاً گناهی ننموده است.“» (محقّق)