تَقِیٍّ.»[١] و آن‌وقت به اسم رحمانیّت و رحیمیّت، خدای خود را می‌خوانی و در امور، تمام چیزها را فراموش کرده، عبادت خدا می‌کنی و از او استعانت می‌جویی و در این امر و صراط مستقیم، استقامت را از او طلب می‌کنی و برای اظهار خضوع، خم می‌شوی و «سبحان ربّی العظیم و بحمده» می‌گویی، سر به خاک گذارده «سبحان ربّی الأعلی» می‌گویی؛ چندین مرتبه این عمل را تکرار می‌کنی که ای خدا! وجود من از تو است و خواهش من جز از تو برآورده نیست. ولی بیچاره تارک الصّلاة، این منعمِ مشفق حقیقی را فراموش کرده و در شهوات غوطه‌ور است.

قال الله تعالی: (وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ).[٢]

دو روایت در آثار محافظت و تهاون نسبت به نمازهای پنج‌گانه

[١]* (الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ) و روایت: ”عمودُ الدین“ و ”الصّوم جُنّةٌ مِن النّار“ ذکر مى‌کند و ظاهرش عنوان روایت است و البتّه اشتباه است. و اخیراً دیدم که مرحوم صدرالمتألّهین در تفسیر سوره جمعه، ص ٢٢٥ از طبع حروفى، این روایت را به رسول الله صلّى الله علیه و آله إسناد داده است، و نیز در تفسیر سوره أعلى ص ٣٥٧ بدون إسناد به رسول الله ذکر کرده است.»

نرم‌افزار کیمیای سعادت، متن سخنرانیهاى علاّمه طهرانى، ص ١٧٧:

«”الصَّلاة معراجُ المُؤمن؛ صلاة معراج مؤمن است“ این روایت نیست و لو اینکه صلاة واقعاً معراج مؤمن است. مؤمن در حال نماز معراج مى‌کند و متصّل مى‌شود به مبادى عالم روحانیّت و استفاده مى‌کند از فیوضات عالم ملکوت، ولى این عبارت روایت نیست؛ نه شیعه و نه سنّى روایت نکرده‌اند.

مرحوم آخوند ملاّ محمّدکاظم خراسانى در بحث صحیح و اعمّ از کفایه که چندین روایت را براى شاهد مطلب مى‌شمرد، الصَّلاة معراجُ المُؤمن را هم‌ ذکر مى‌کند و ظاهرش این است که مى‌خواهد بگوید روایت است؛ ولى اشتباه کرده و این فقره، فقره روایتى نیست، ولى اصل مطلبش صحیح است.»

[٦٥٨]ـ الکافی، ج ٣، ص ٢٦٥. أنوار الملکوت، ج ‌١، ص ١٠١، تعلیقه:

«[نماز حالت قرب و نزدیکى انسان با پروردگار است. مترجم‌]»

[٢]ـ سوره البیّنة (٩٨) آیه ٥. أنوار الملکوت، ج ‌١، ص ١٧٧:

«و این مردم امر نشده‌اند مگر آنکه عبادت کنند خدا را، و دین و مَرام را فقط براى او قرار داده و *