مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٢٢ - حکایت توبه نصوح شخص نبّاش

در نهج البلاغه وارد است که: «در زمین دو امان از عذاب خدای وجود دارد؛ یکی از امان‌ها از بین رفته‌ و دیگری باقی است. امان اوّلی وجود پیغمبر صلّی الله علیه و آله است و دوّمی استغفار. قال الله عزّوجلّ: (وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ).»[١]و[٢]

حقیقت توبه

حقیقت توبه همان ندامت بر معصیت گذشته، و رجوع از آن، و تصمیم و عزم بر ترک آن در آینده است.

خداوند علیّ أعلی از مادر مهربان‌تر است، و جهنّم را برای سوزاندن مردم از روی غضب ایجاد نکرده ـ بلکه ما جهنّم را با اعمال زشت خود آفریده‌ایم ـ و توبۀ توبه کننده را دوست دارد.

[قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم]: «التّائِبُ حَبیبُ الله.»[٣]

عَن الباقر علیهالسّلام: «إنَّ اللهَ تَعالَی أشَدُّ فَرَحًا بِتَوبَةِ عَبدِهِ مِن رَجُلٍ أضَلَّ راحِلَتَهُ و زادَهُ فِی لَیلَةٍ ظَلماءَ فَوَجَدَها.»[٤]

حکایت توبه نصوح شخص نبّاش

داستان آن شخص نبّاش که معاذ ‌بن جبل او را به خدمت حضرت آورد ـ الخ، و

[١]ـ سوره الأنفال (٨) آیه ٣٣. معاد شناسی، ج ٢، ص ٨:

«اى پیغمبر! تا هنگامی که تو در میان این مردم هستى خداوند آنها را البتّه دستخوش عذاب نمى‌کند، و هم‌چنین تا وقتی که آنان استغفار را شعار خود قرار دهند، خداوند عذاب کننده آنها نخواهد بود.»

[٢]ـ نهج البلاغة (عبده) ج ٤، ص ١٥٥.

[٣]ـ جامع السعادات، ج ٣، ص ٦٥؛ المحجة البیضاء، ج ٨، ص ٧. ترجمه:

«شخص توبه کننده حبیب خداست.» (محقّق)

[٤]ـ الکافی، ج ٢، ص ٤٣٥. ترجمه:

«از حضرت امام باقر علیهالسّلام است که فرمود: ”همانا خداى تعالى به توبه و بازگشت بنده خود فرحناک‌تر است از مردى که در شب تارى شتر و توشه خود را گم کرده و سپس آنها را بیابد.“» (محقّق)