مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٨٦ - اشعار مولانا در پرواز روح انسان پس از مرگ

پس از مرگ روح انسان مانند مرغی که از قفس رها شده، باید در گلستان آخرت پرواز کند. اگر انسان متابعت هوی کند بال و پر روح شکسته می‌گردد و قادر بر پرواز نیست و در اوّلین وهله از قفس به زمین می‌افتد و گرفتار گرگ‌ها و سگ‌ها می‌گردد؛ ولی تقوا و پرهیزکاری، یگانه داروی علاج و تقویت بال‌های این طائر است:

(وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا).[١]

اشعار مولانا در پرواز روح انسان پس از مرگ

[١]* «اى داوود! ما تو را در روى زمین، خلیفۀ خود قرار دادیم؛ بنابراین در میان مردم به حقّ حکم کن و از هواى نفس پیروى منما، چون تو را از راه خدا گمراه مى‌کند. حقّاً کسانى که از راه خدا گمراه شدند عذاب شدیدى را دارند؛ به علّت آنکه روز حساب را فراموش کردند.»

[٦١١]ـ سوره الکهف (١٨) آیه ٢٨. امام شناسی، ج ٥، ص ٤٢:

«و پیوسته جان و ارادۀ خود را با آنان که پروردگار خود را در صبحگاهان و شامگاهان مى‌خوانند و او را مى‌جویند، نگاهدار و با صبر و شکیبائى با آنان هماهنگ باش! و مبادا به جهت درخواست و ارادۀ زینت‌هاى زندگانى دنیا از آنان چشم بپوشى و نگاه براندازى! و هیچ‌گاه اطاعت مکن از کسی که ما دل او را از یاد خود غافل نموده‌ایم، و در نتیجه پیوسته از هواى نفس خود پیروى مى‌کند و اموراتش تباه و فاسد و خراب مى‌شود.»