مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٩ - کلام أمیرالمؤمنین پیرامون وجوب متابعت از رسول خدا

بود.[١]

٧. عن أنسٍ قال: «کانَ رسولُ اللهِ صلّی الله علیه و آله إذا فَقَدَ الرجُلَ من إخوانِهِ ثلاثَةَ أیّامٍ سألَ عَنه؛ فإن کانَ غائِبًا دَعا لَه، و إن کانَ شاهِدًا زارَهُ، و إن کانَ مریضًا عادَهُ.»[٢]

٨. در روایت است که: «حضرت رسول اکرم درحالی‌که سوار می‌شدند، نمی‌گذاردند کسی با ایشان پیاده حرکت کند و او را سوار می‌کردند؛ اگر از سوار شدن ابا می‌کرد می‌فرمودند: ”پس زودتر برو در آن مکانی که می‌خواهی بروی تا من بیایم.“»[٣]

٩. پیغمبر با پنج انگشت یا با دو انگشت غذا نمی‌خوردند؛ بلکه با سه انگشت ابهام و صبّابه و وُسطی و گاهی انگشت چهارمی را ضمیمه می‌کردند.[٤]

[١]* «و عَن حَسَنِ بنِ عَلِیٍّ علیهماالسّلام قالَ: ”سألتُ خالِی هِندًا عَن صِفَةِ رسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم، فَقالَ: إذا کانَ غَضِبَ أعرَضَ و أشاحَ، و إذا فَرِحَ غَضَّ طَرفَهُ. جُلُّ ضِحکِهِ التَّبَسُّمُ، یَفتَرُّ عَن مِثلِ حَبَّةِ الغَمامِ.“»

[٢٩٨]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٩، باب فی الرفق بأُمّته صلّی الله علیه و آله و سلّم.

[٢]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٩. ترجمه:

«أنس نقل می‌کند که: دأب و دیدن رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم این‌گونه بود که اگر مردی از إخوان دینی آن حضرت به مدّت سه روز ناپدید می‌شد، از احوال او استفسار می‌فرمود؛ پس اگر آن شخص غائب بود برایش دعا می‌فرمود، و اگر حاضر بود به دیدارش می‌رفت، و اگر بیمار بود وی را عیادت می‌فرمود.» (محقّق)

[٣]ـ مکارم الأخلاق، ص ٢٢؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٣٦:

«و رُوِیَ أنَّ رَسُولَ اللهِ لا یَدَعُ أحَدًا یَمشِی مَعَهُ إذا کانَ راکبًا حَتَّى یَحمِلَهُ مَعَهُ؛ فإن أبَى قالَ: ”تَقَدَّم أمامِی و أدرِکنِی فِی المَکانِ الّذی تُرِیدُ.“»

[٤]ـ مکارم الأخلاق، ص ٢٨؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٤٣:

«... و یأکُلُ بِأصابِعِهِ الثَّلاثِ: الإبهامِ و الَّتِی تَلِیها و الوُسطَى، و رُبَّما استَعانَ بِالرّابِعَةِ.»