مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٣ - روضه حضرت سیّدالشّهداء هنگام شهادت

روضه حضرت سیّدالشّهداء هنگام شهادت

ختم صحبت پس از روضه مناسب:

«اَللَهمّ رضًی بقضاک و تسلیمًا لأمرک لا معبودَ سواک؛»[٢]

[١]ـ دیوان اشعار عمادالدین نسیمی، غزل ١٢٩.

[٢]ـ‌ لمعات الحسین علیهالسّلام، ص ٩٢ إلی ٩٦:

«هِلال بن نافع می‌گوید: من در نزدیکی حسین ایستاده بودم که او جان می‌داد؛ سوگند به خدا که من در تمام مدّت عمرم، هیچ کشته‌ای ندیدم که تمام پیکرش به خون خود آلوده باشد و چون حسین صورتش نیکو و چهره‌اش نورانی باشد. به خدا سوگند لَمَعات نور چهرۀ او مرا از تفکّر در کشتن او باز می‌داشت!١

و در آن حالت‌های سخت و شدّت، چشمان خود را به آسمان بلند نموده، و در دعا به درگاه حضرت ربّ ذوالجلال عرض می‌کرد:

”صَبرًا عَلَی قَضائِکَ یا رَبِّ! لا إلَهَ سِواکَ، یا غِیاثَ المُستَغِیثِینَ؛ شکیبا هستم بر تقدیرت و بر فرمان جاری تو ای پروردگار من! معبودی جز تو نیست، ای پناه پناه آورندگان!“٢

از حضرت امام محمّدباقر علیهالسّلام روایت است که اسب آن حضرت با صدای بلند شیهه می‌کشید،٣ و پیشانی خود را به خون حضرت آلوده می‌نمود و می‌بویید و می‌گفت‌:

”الظَّلِیمَةَ! الظَّلِیمَةَ! مِن أُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنتِ نَبِیِّها؛ فریاد رس! فریاد رس! از امّتی که پسر دختر پیغمبر خود را کشتند.“٤ و متوجّه خیام حَرَم شد.

اُمّ کلثوم ندا در داد: *