المَریضَ، و یَتبَعُ الجَنازةَ، و یُجیبُ دَعوةَ المَملوکِ، و یرکبُ الحمارَ. و کان یومَ خیبرَ و یَومَ قُرَیظةَ و النّضیرِ علَی حمارٍ مخطومٍ بِحَبلٍ مِن لیفٍ، تحتَه إکافٌ[١] مِن لیفٍ.»[٢]

٢. انس بن مالک: «شخصی مانند پیغمبر در نزد مردم محبوب‌تر نبود و در عین‌حال در جلوی او هنگامی که او را می‌دیدند بلند نمی‌شدند؛ زیرا که می‌دانستند از این امر کراهت دارد.»[٣]

٣. مِن کتاب النبوّة عن أبی‌عَبدِ‌اللهِ علیهالسّلامُ یقولُ: «مرّت بِرسولِ اللهِ صلّی اللهُ علیه و آله إمرأةٌ بَذیّةٌ و هو جالسٌ یأکلُ فقالت: یا محمّدُ! إنّکَ لَتَأکلُ أکلَ العبدِ و تجلِسُ جُلوسَهُ! فقالَ لها رسولُ الله صلّی الله علیه و آله: ”ویحَکِ و أیُّ عَبدٍ أعبَدُ مِنّی!“ فقالت: أما فناوِلنی لقمةً مِن طَعامِکَ! فناوَلَها رسولُ الله صلّی الله علیه و آله لقمةً مِن طعامِهِ، فقالَت: لا و الله إلّا الّتی فی فِیکَ! قالَ: فأخرَجَ رسولُ الله صلّی الله علیه و آله لقمةً مِن فِیهِ، فَناوَلَها فأکَلَتها. قالَ أبوعبدِالله علیهالسّلام: فما أصابَت بداءٍ حتّی فارَقَتِ الدّنیا.»[٤]

[١]ـ به معنای زین. (محقّق)

[٢]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٥؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٢٩. ترجمه:

«از انس بن مالک روایت شده که می‌گوید: ”دأب و دیدن رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم این بود که همواره بیماران را عیادت می‌نمود، و جنازه‌ها را تشییع می‌فرمود، و دعوت بندگان را اجابت می‌نمود، و بر الاغ سوار می‌شد. در جنگ خیبر و بنی‌قریظه و بنی‌نضیر بر الاغی سوار شده بود که زمام آن از لیف خرما بود و جُلی از لیف خرما نیز در زیر آن حضرت قرار داشت.» (محقّق)

[٣]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٦؛ بحار الأنوار، ج ١٦، ص ٢٢٩:

«و عَن أنَسِ بنِ مالِکٍ قالَ: ”لَم یَکُن شَخصٌ أحَبَّ إلَیهِم مِن رسولِ اللهِ، و کانُوا إذا رأوهُ لَم یَقُومُوا إلَیهِ لِما یَعرِفُونَ مِن کَراهِیَّتِهِ.“»

[٤]ـ مکارم الأخلاق، ص ١٦، نقلاً عن کتاب النبوّة. ترجمه:

«از کتاب نبوّت از امام صادق علیهالسّلام روایت شده است که می‌فرماید: زنی بد زبان بر رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم گذشت در حالی‌که رسول خدا نشسته بود و طعامی تناول می‌فرمود. *