فرعون نیز درحالی‌که خود را در وحله[٢] عذاب گرفتار دید، ایمان آورد ولی سودی نبخشید: (وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْيًا وَعَدْوًا حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ * آلْآنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ).[٣]

(وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ * فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ).[٤]

اعتراف فطری همه موجودات بر خدای واحد

[١]ـ مثنوی معنوی، دفتر اوّل.

[٢]ـ وحله با حاء جیمی به معنی باتلاق و منجلاب و گرداب است. (محقّق)

[٣]ـ سوره یونس (١٠) آیه ٩٠ و ٩١. ترجمه:

«و ما بنی‌اسرائیل را از دریا عبور دادیم و گذراندیم؛ پس فرعون با لشگریانش از روی ظلم و تعدّی آنها را دنبال کردند (و همین‌که وارد رود‌خانه شدند، آب بسته شد.) وقتی که فرعون در چنگال غرقاب غوطه می‌خورد، گفت: ایمان آوردم که خدایی نیست جز همان کسی که بنی‌اسرائیل به او ایمان آورده‌اند و من از مسلمانانم. * (جبرائیل مقداری از لجن ته دریا برداشت و بر دهان او زد و گفت‌:) حالا ایمان می‌آوری، در حالی‌که گناهان را قبلاً بجا آوردی و در روی زمین از زُمره مفسدان بودی؟!» (محقّق)

[٤]ـ سوره العنکبوت (٢٩) آیه ٦٤ و ٦٥. افق وحی، ص ٢٦:

«این زندگانى دنیا چیزى جز سرگرمى به کارهاى بیهوده و بچه‌گانه نیست، و زندگانى حقیقى و انبساط روح و نشاط واقعى در عالم آخرت است؛ اگر اینها مى‌دانستند و به آن حقیقت دست مى‌یافتند. * این مردم چنین‌اند که هرگاه بر کشتى سوار شوند و در دل دریاها به حرکت درآیند خدا را با تمام وجود و خالصانه مى‌خوانند و از او براى رسیدن به مقصد استمداد مى‌نمایند، و آنگاه که به سلامت به خشکى رسیدند، به تمام آن خواست‌ها و حالات و توجّهات پشت‌پا زده یکسره به خدا شرک مى‌آورند؛ تو گویی اصلاً خدایی و نیروی لایزالی و حقیقت غیبی وجود نداشته است.»