مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٨٤ - روضه أمیرالمؤمنین علیه السّلام در شب بیست و یکم

ای رفقای عزیز، هیچ می‌دانید که صدای علی امشب خاموش است!

روضه أمیرالمؤمنین علیه السّلام در شب بیست و یکم

ختم سخن با روضه مناسب و احیاء.[٢]

[١]ـ دیوان بابا افضل، ص ٣.

[٢]ـ معاد شناسى، ج ‌١، ص ٢٨٨:

«مرحوم مجلسى ـ رضوان الله علیه ـ از بعضى از کتب قدیمه در ضمن روایت طویلى که در باب شهادت آن حضرت بیان مى‌کند، می‌فرماید:

ثُمَّ أُغمِىَ عَلَیهِ ساعَةً و أفاقَ و قالَ: ”هَذا رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ و ءآلِهِ، و عَمِّى حَمزَةُ و أخِى جَعفَرٌ و أصحابُ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ و آلِهِ؛ و کُلُّهُم یَقُولُونَ: عَجِّل قُدُومَکَ عَلَینا، فَإنّا إلَیکَ مُشتاقُونَ!“

ثُمَّ أدارَ عَینَیهِ فِى أهلِ بَیتِهِ کُلِّهِم و قالَ: ”أستَودِعُکُمُ اللَهَ جَمِیعًا، سَدَّدَکُمُ اللَهُ جَمِیعًا، حَفِظَکُمُ اللَهُ جَمِیعًا! خَلِیفَتِى عَلَیکُمُ اللَهُ و کَفَى بِاللَهِ خَلِیفَةً.“

ثُمَّ قالَ: ”و عَلَیکُمُ السَّلامُ یا رُسُلَ رَبِّى!“ ثُمَّ قالَ: (لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ)، (إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ).

و عَرِقَ جَبِینُهُ و هُوَ یَذکُرُ اللَهَ کَثِیرًا؛ و مازالَ یَذکُرُ اللَهَ کَثِیرًا و یَتَشَهَّدُ الشَّهادَتَینِ، ثُمَّ استَقبَلَ القِبلَةَ و غَمَضَ عَینَیهِ و مَدَّ رِجلَیهِ و یَدَیهِ و قالَ: ”أشهَدُ أن لا إلَهَ إلّا اللَهُ وَحدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ، و أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدًا عَبدُهُ و رَسُولُهُ.“ ثُمَّ قَضَى نَحبَهُ علیهالسّلام.

أمیرالمؤمنین علیهالسّلام بی‌هوش شد، چون به‌هوش آمد فرمود: اینک رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم با عمویم حمزه و برادرم جعفر طیّار و اصحاب رسول خدا همه حاضرند و همه مى‌گویند: بشتاب به سوى ما؛ ما مشتاق زیارت و دیدار تو هستیم. و سپس با اهل بیت و فرزندان خود خداحافظى نموده، و بر فرشتگان آسمانى سلام نمود. و پیشانیش در عَرَق نشست، و دائماً ذکر خدا بر زبان داشت، و تشهّد به شهادتین داده و از دنیا رحلت نمود.»