یا على! در روز قیامت کلیدهاى بهشت و جهنّم در دامن تو انداخته مى‌شود، و جهنّم و بهشت بر اساس این میزان عدل و انصاف و ولایت و محبّتِ تو قسمت مى‌شود. هر کس به مقام تو نزدیک است به بهشت، و هر کس دور است اهل جهنّم است. و این میزانى است که خداوند علىّ أعلى به تو عنایت کرده [است].

آن‌وقت یا على من بر مى‌خیزم، تو هم برمى‌خیزى، من دست مى‌زنم به [دامن] عرش پروردگار، (به عرش رحمت) تو دست مى‌زنى به کمربند من، اهل بیت تو دست مى‌زنند به کمربند تو، و شیعیان همه دست مى‌زنند به کمربند اهل بیت.

عرض کردم: یا رسول الله! آن‌وقت همه به بهشت مى‌روند؟!

سه مرتبه پیغمبر فرمود: ”إى و ربِّ الکعبة!“ بله، آن‌وقت همه به بهشت مى‌روند.“ تمام این جمعیّت و شیعیان و محبّین که دست زده‌اند به دامان اهل بیت، و اهل بیت به دامن تو، و تو به کمر من، و من به دستگاه رحمت پروردگار و عرش خدا، همه به بهشت مى‌روند به لطف خدا.

این آخرین جمل أمیرالمؤمنین از حدیثى بود که براى من بیان فرمود.**

باز أمیرالمؤمنین بی‌هوش شد؛ چند لحظه‌اى دیگر چشمان خود را باز کرد. حضرت امام حسن علیهالسّلام یک کاسۀ شیرى براى أمیرالمؤمنین آورده بود، حضرت گرفتند و دست مبارکشان مى‌لرزید؛ یک جرعه خوردند بعد به حضرت امام حسن فرمودند:

”این شیر را ببر براى اسیر خود، این اسیر است در دست شما، با اسیر خود به رفق و مدارا رفتار کنید، بر من یک ضربت زده فقط مى‌توانید بر او یک ضربت بزنید، مبادا او را مُثله کنید (گوش و دست و چشم و پا و زبان او را ببرید)، مبادا او را آتش بزنید. شنیدم از حبیب خود پیغمبر که مى‌فرمود: خدا مُثله را مکروه دارد و مبغوض دارد ولو نسبت به سگ گزنده‌اى.*** اى حسن! از آنچه مى‌خورى به آن بخوران، و از آنچه مى‌آشامى به او بیاشام.“

حضرت امام حسن عرض مى‌کند: پدرجان! این ملعون، أشقى‌الآخرین، تو را کشت و تمام مؤمنین را مصیبت‌زده کرد، و خانه‌هاى کوفه را یتیم کرد، و بچّه‌هاى یتیم و زنان بیوه را دربدر و گرسنه کرد، و لباس سیاه و ماتم در بَرِ ما کرد، و تو دائماً بر او سفارش مى‌کنى؟!

حضرت فرمود:

”اى حسن جانم! مگر نمى‌دانى ما خاندان رحمتیم؟! ما بر همان اساس عدلیم و نباید از آن تجاوز کنیم.“

سیّدالشّهداء علیهالسّلام که مانند ابر بهارى گریه مى‌کرد و چشمانش از شدّت گریه مجروح شده *