إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥١٥ - اعمال نيك كدامند؟

مردمان (دنياپرست) نزد ايشان چون مرده تلقى مى‌گردد، و خدا را حىّ و بزرگوار[١] مى‌دانند، پشت‌كنندگان را به (خدا) دعوت مى‌كنند و به واردين مهربانى بسيار كنند و دنيا و آخرت در نظرشان يكسان است.

اى احمد! آيا مى‌دانى زاهدان نزد من چه مقامى دارند؟

عرض كرد: نه خداى من.

فرمود: در روز رستاخيز كه مردم به پاى حساب مى‌روند و به اعمالشان سخت‌گيرى مى‌شود، ايشان از حساب در امانند، و كوچك‌ترين چيزى كه در آخرت به زاهدان مى‌بخشم، همه كليدهاى بهشت است تا هر درى را كه مى‌خواهند بگشايند، و رويم را از آنان نمى‌پوشانم و آنان را به اقسام نعمتها مثل تكلّم با آنان، خشنود مى‌سازم، و ايشان را در جايگاه «صدق» مى‌نشانم و اعمال نيك و رنجى كه در دنيا ديده‌اند، به يادشان مى‌آورم و چهار در را به رويشان مى‌گشايم:

درى كه صبح و شام هديه‌ها از سوى من به سويشان گسيل مى‌گردد، و درى كه از آن به سوى من بدون سختى و هر گونه كه خواستند، مى‌نگرند، و درى كه از آن به اهل آتش نگاه مى‌كنند، و ستمكاران را مى‌بينند كه به چه عذابهايى گرفتارند، و درى كه از آن كنيزكان‌[٢] و حور العين نزدشان مى‌روند.

پرسيد: خدايا اين زاهدان چه كسانى هستند؟

فرمود: زاهد كسى است كه خانه‌اى ندارد تا خراب شود و برايش مغموم گردد و فرزندى ندارد كه از مرگش محزون شود و مالى ندارد كه از دستش برود و برايش اندوهگين شود و كسى او را نمى‌شناسد، تا لحظه‌اى از ذكر خدا بازش بدارد، و پس مانده غذا ندارد، كه در باره‌اش از او بازخواست شود، و جامه نرمى هم ندارد.

[١] علّامه شعرانى: شايد كرماء باشد كه صفت آن بندگان است يعنى: بندگانى كريمند.

[٢] علّامه شعرانى: وصيفه جمعش وصايف به معناى كنيزك و جاريه است.