إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥١٤ - اعمال نيك كدامند؟

كسل و هنگام معصيت شجاع است، آرزويش دراز و مرگش نزديك است، و خود را محاسبه نمى‌كند، سودش به ديگران كم و گفتارش بسيار است، ترسش (از خدا) اندك و هنگام خوردن غذا بسيار شاد است، و هنگام رسيدن نعمت از خدا سپاسگزارى نمى‌كنند، و موقع بلا صبر ندارند، مردم را با ديده تحقير مى‌نگرند و خود را مى‌ستايند، كه چنين و چنان كرديم، در صورتى كه كارى صورت نمى‌دهند، و به چيزى كه از ايشان نيست و ديگران را دعوت مى‌كنند و بر ديگران (اگر كارى كوچك كرده باشند) منّت مى‌گذارند و همواره از بديهاى مردم سخن مى‌گويند.

اى احمد! دنيا پرستان زشتيهاى بسيارى دارند، از جمله نادان هستند و احمق و به استاد خود احترام نمى‌گذارند و خود را عاقل و خردمند مى‌دانند، و حال اينكه نزد عارفان، گروهى احمق هستند.

اى احمد! اهل خير و آخرت، صورتهاى نحيف و لاغرى دارند و حياى ايشان بسيار و حماقتشان اندك و سودشان به ديگران بيشمار و نيرنگشان كم است و مردم از دستشان در آسايش‌اند و نفسشان در رنج، گفتارشان وزين و خود را محاسبه مى‌كنند و نفس را به زحمت مى‌اندازند، چشمانشان مى‌خوابد، اما دلهايشان بيدار است، چشمانشان گريان، و دلهايشان به ياد من است، هنگامى كه مردم از غافلان نوشته شوند ايشان از ذاكران محسوب مى‌گردند، در آغاز نعمت حمد خدا را و در آخرش شكر او را به‌جا مى‌آورند، دعايشان به نزد خدا بالا مى‌رود و كلامشان شنيده مى‌شود، و فرشتگان را شاد مى‌كند و دعايشان به زير عرش مى‌رسد و خداوند دوست مى‌دارد آن را بشنود، چنان كه مادر و فرزند را، و لحظه‌اى از خدا غافل نمى‌گردند، زيادى طعام و غذا را نمى‌خواهند، و لباسهاى بسيار براى خود تهيه نمى‌كنند،