إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٦ - باب بيست و هفتم ارزش خاموشى و سكوت

و از كار بد باز بدار، و اگر بر آنها قدرت نداشتى، زبانت را از سخنان بيهوده حفظ كن، تا بدين سبب بر شيطان غالب گردى.

و فرمود: خداوند، نزد هر گوينده‌اى حاضر است، پس بايد از خدا بترسد و بداند چه مى‌گويد.

و فرمود: هنگامى كه مؤمن را خاموش و با وقار ديديد، به او نزديك شويد و با وى آميزش داشته باشيد، زيرا او حكمت مى‌آموزد.

حضرت عيسى ٧ فرمود: عبادت ده جزء است، و نه جزء آن خاموشى و جزء دهمش قرار از مردم است.

در حكمتهاى آل داود چنين آمده بود؛ خردمند بايد به زمان خود عارف باشد و زبانش را حفظ كند و به انجام كارهاى خود بپردازد، و از مطمئن‌ترين برادرانش بيمناك باشد، و هر كس بسيار به ياد مرگ باشد، به كمى از مال دنيا خرسند مى‌گردد و امور سخت دنيا بر او آسان مى‌شود و كسى كه سخنانش را عمل بداند، كم سخن گويد، مگر در امور خير.[١] بدان (اى برادر) بهترين حالات براى تو اين است كه: زبانت را از غيبت و سخن‌چينى و بيهوده‌گويى حفظ كنى، و به ذكر خدا يا آموزش علم مشغول نمايى، زيرا در اين صورت عمر سرمايه بزرگى براى آخرت محسوب مى‌گردد و هر نفسش گوهرى گرانبها است، پس اگر ذكر را ترك كنى و زبانت را به لغو و بيهوده‌گويى مشغول بدارى، مانند كسى است كه درّى را ببيند و موقع برداشتن آن، در عوض سنگى بردارد، زيرا انسان زمانى كه ببيند ملك الموت براى قبض‌

[١] زيرا بسيارى از مردم، سخن را به حساب عمل نمى‌آورند و دزدى نمى‌كنند، اما غيبت مى‌كنند و از زنا مى‌ترسند، اما از تهمت نمى‌ترسند( علّامه شعرانى)