إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٥ - باب بيست و هفتم ارزش خاموشى و سكوت

فرمود: نگاهداشتن زبان و ملازم خانه بودن‌[١] و بر گناهان گريستن است. و فرمود: هر كس خود را از سه چيز نگاهدارد، از همه شرها محفوظ است: شكم و فرج (چه زن و چه مرد) و زبان.

و فرمود: ايمان بنده‌اى استوار نمى‌گردد، مگر دلش آرام باشد، و دلش آرام نمى‌گردد، مگر زبانش را حفظ نمايد و زبان مؤمن در پشت دل اوست، و هر گاه بخواهد، سخن گويد: در سخن تفكّر كند، پس اگر سخن خيرى باشد، آن را آشكار مى‌كند و اگر زشت باشد، آن را نگاه مى‌دارد.

اما[٢] منافق قلبش در پشت زبان اوست، و هر چه سر زبانش بيايد، ميگويد، و توجّهى به عاقبت و سود و زيانش ندارد، و از اين جهت، بيشتر گناهان فرزند آدم، از زبان اوست.

و فرمود: هر كس زبانش را پوشيده بدارد، خداوند عيبهايش را مى‌پوشاند و هر كس خشم خود را فرو برد، خداوند او را از عذاب حفظ مى‌نمايد، و هر كس توبه كند و به خدا روى آورد و عذرخواهى كند، خداوند عذر او را مى‌پذيرد.

اعرابى پرسيد: اى پيامبر خدا ٦ مرا به كارى راهنمايى كن، كه با آن نجات يابم؟ فرمود: گرسنه را سير كن، تشنه را آب بنوشان و به كار نيك امر كن‌

[١] يعنى: فكر نكن خانه‌ات كوچك است، و بايد به سراغ بزرگتر رفت يا گوشه‌نشينى.

[٢]

ُ قال النبى ٦: المنافق قلبه وراء لسانه يتكلّم بما اتى على لسانه و لا يبالى ما عليه ممّا له و انّ اكثر خطايا ابن آدم من لسانه.