إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٨ - نتيجه ذكر خدا و ترك ذكر خدا

هدايت كنند)، و گويا آنچه ديگران نمى‌بينند، ايشان مى‌بينند و آنچه ديگران نمى‌شنوند، ايشان مى‌شنوند پس اگر ايشان را در مخيّله‌ات به تصوير بكشى و مقامات معنوى و مجالس شايسته‌شان را از نظر بگذرانى، كه دفتر اعمالشان را گسترده و مقابل خود نهاده‌اند و بر كارهاى كوچك و بزرگى كه مأمور انجام آنها بوده و كوتاهى كرده‌اند و يا از آنها نهى شده‌اند، و زياده‌روى كرده‌اند و بارهاى خود را بر دوش گرفته و از حمل آنها ناتوان گشته‌اند؛ اينجاست كه گريه و بعضى گلويشان را مى‌فشارد و با گريه و زارى و سؤال و جواب خود را مؤاخذه مى‌كنند و از پيشمانى به درگاه خدا ناله سر مى‌دهند و به گناهشان اعتراف مى‌نمايند.

(اگر ايشان را با اين حالات تصور كنى) نشانه‌هاى هدايت و چراغهاى روشنگر تاريكى را ديده‌اى، كه فرشتگان در اطرافشان گرد آمده و وقار و آرامش، بر دلشان فرود آمده و درهاى آسمان به رويشان گشوده و مقامهاى سرفرازى و كرامت بر ايشان مهيّا گشته، مقامهايى كه در جوار حق قرار دارد، زيرا خدا از كارشان خشنود و كوششان را ستوده است.

اين بندگان با دعا نسبت به درگاه خداى متعال خود را در معرض، نسيم بخشش وى از گناهان، قرار داده و رهين عفو او گشته‌اند، و چون خود را به فضل او محتاج، مى‌دانند و اسيرانى خوار در مقابل عظمت اويند، اندوه بسيار، دلهايشان را مجروح و گريه زياد، چشمهايشان را زخمى كرده است و با رغبت كامل، همه درهاى رحمت حق را مى‌كوبند و از كسى درخواست دارند كه فراخيها نزد او تنگ نمى‌گردد و اميدواران از او نااميد، و دست خالى از در خانه‌اش باز نمى‌گردند.

تو نيز براى خويش حساب و كتابى باز كن، زيرا ديگران حسابگرى غير تو دارند.