إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٧ - نتيجه ذكر خدا و ترك ذكر خدا

: از كسانى كه به واسطه گناه بسيار، آنها را رها كرده‌ايم، و به حال خود واگذاشته‌ايم اطاعت مكن.

حضرت امير ٧ فرمود: خداوند متعال ياد خود را سبب روشنايى دلها قرار داد و پس از كرى به وسيله آن مى‌شنوند و پس از تاريكى به واسطه آن مى‌بينند و بعد از نافرمانى، مطيع مى‌گردند، و خداى بزرگ در مقاطعى از زمانها و فترتها سينه‌ها و دل بندگانى را گشاده و با ظرفيت، مى‌گرداند، و به دلهايشان الهام مى‌نمايد، و با كنه و حقيقت عقلشان سخن مى‌گويد، و با نور خدا، گوش و چشم و دلشان باز مى‌گردد، و متذكر ايام اللَّه، مى‌شوند و از مقام و عظمت خدا مى‌هراسند، اينان به منزله چراغ راهنماى دلهاى مردم‌اند كه به خدا دل مى‌دهند، راه را براى او هموار مى‌كنند و گو اينكه مژده نجات را به او مى‌دهند و كسى را كه به سوى راههاى چپ و راست انحراف پيدا كند، راه درست را به او مى‌نمايانند و او را از هلاكت و تباهى بر حذر مى‌دارند، و برايش به‌سان چراغهايى مى‌مانند كه در تاريكى روشن گرديد، و شبهات را از دلش مى‌زدايند.

آرى اهل ذكر او را به جاى دنيا برگزيده‌اند و تجارت و بيع آنها را از ياد او باز نمى‌دارد و در سراسر زندگى با شعار و ياد او روزگار را مى‌گذرانند، و همواره حرامهاى خدا را در گوش غافلان زمزمه مى‌كنند، به معروف امر و از منكر باز مى‌دارند و خود به معروف عمل مى‌كنند و از منكر دورى مى‌نمايند و بلكه گرد منكر نمى‌گردند، گويا اينان راه دنيا را تا آخرت طى كرده و به آن رسيده‌اند و عالم پس از مرگ را با چشم مشاهده كرده‌اند، و چنانند كه گويا مسائل پنهانى و غيبى عالم برزخ را در مدت اقامت آنجا، به عينه مى‌دانند و از آن آگاهند و عذاب قيامت بر ايشان محقق گشته، و با اين حالت و خصوصيّات، پرده و حجاب آن جهان را از مقابل ديدگان اهل دنيا برمى‌دارند، (تا آنها را