إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٦١ - گناهان كبيره

كرد و نشست و اين آيه را خواند:

الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ*[١]: كسانى كه از گناهان كبيره دورى مى‌كنند و نيز از فواحش پرهيز دارند.

سپس ساكت شد، امام پرسيد: چرا ساكت شدى؟ گفت: خواستم بدانم گناهان كبيره در قرآن چيست؟ فرمود: بزرگترين گناهان، شرك است و مشرك از بهشت محروم است و جايش در آتش است، چنان كه مى‌فرمايد:

مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ النَّارُ[٢]: كسى كه به خدا شرك ورزد خداوند بهشت را بر او حرام و جايگاهش را آتش قرار دهد.

و پس از شرك نااميدى از رحمت حق است و نااميد كافر است، چنان كه مى‌فرمايد:

وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ‌[٣]: از رحمت خدا نااميد نشويد، زيرا نااميد نشود مگر گروه كافران پس از آن ايمنى از مكر خداست.

چنان كه مى‌فرمايد:

فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‌[٤]: جز زيانكاران از مكر خدا ايمن نمى‌گردند.

[١] شورى/ ٣٥.

[٢] مائده/ ٧٦.

[٣] يوسف/ ٨٧.

[٤] اعراف/ ٩٧.