إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٥٢ - نياز به صانع و آفريدگار

حقيقت محبت اين است كه بنده را به لقاى حق ترغيب مى‌كند و او را به انجام عمل صالح وامى‌دارد، چنان كه مى‌فرمايد:

فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً[١]: هر كس لقاى خدا را مى‌خواهد، بايد عمل صالح كند و در عبادت شريك براى او قائل نشود.

نياز به صانع و آفريدگار

يكى از نشانه‌هاى شناخت خدا، اين است كه جهان به ناچار صانعى دارد، زيرا كشتى بدون سازنده، ساخته نمى‌شود و تا ناخدايى نباشد، راه نمى‌رود، و ديده نشده كه كشتى خود بار گيرد و به شهرهاى ديگر برود.

پس وقتى يك كشتى خودبخود چنين كارهايى نمى‌كند، چگونه مى‌توان گفت: اين جهان صانع و مدبّرى ندارد! خداوند مى‌فرمايد:

رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها[٢]: آسمانها را بى‌ستون آن گونه كه مى‌بينيد برافراشت.

و: أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ وَ إِلَى الْجِبالِ كَيْفَ نُصِبَتْ وَ إِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ‌[٣]: آيا به شتر نمى‌نگرند كه چگونه خلق شده و به آسمان كه چگونه برافراشته شده، و به كوهها كه چگونه نصب گشته و به زمين كه چگونه گسترده شده؟

[١] كهف/ ١١٠.

[٢] رعد/ ٢.

[٣] غاشيه/ ١٧- ٢١.