إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٨ - رابطه مؤمن با قرآن و توجه به معاد و حساب و كتاب آن

شما ستمكاران بوديد كه در منازل ستمگران پيش از خود مسكن گزيديد و حال آنكه مشاهده كرديد كه عاقبت به سر پنجه قهر مرگ چه بر سر آنها آورديم و براى شما سرگذشت آنها را مثل زديم (ولى بيدار نشديد).

و: أَ لا يَظُنُّ أُولئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ لِيَوْمٍ عَظِيمٍ يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ‌[١]: آيا آنها نمى‌دانند كه (روزى) برانگيخته مى‌شوند، و آن روز بسيار بزرگ است و تمام مردم در (دادگاه خداوند براى حساب) مى‌ايستند.

و: يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ[٢]: روزى كه هر كسى كار نيك خود را حاضر بيند و آنكه بد كرده آرزو كند كه اى كاش ميان او و كار بدش، مسافتى دور باشد، و خداوند شما را از كيفر خود مى‌ترساند كه او در حقّ بندگان بسى مهربان است.

و: يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَ تَضَعُ كُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها وَ تَرَى النَّاسَ سُكارى‌ وَ ما هُمْ بِسُكارى‌ وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِيدٌ[٣]: روزى كه آن را مى‌بينيد، كه هر مادر شير دهى، كودك شيرخوارش را فراموش مى‌كند و هر باردارى جنين خود را بر زمين مى‌نهد، و مردم را مست مى‌بينى، در حالى كه مست نيستند، ولى عذاب خدا شديد است.

و: يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً السَّماءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ كانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا[٤]: در آن روزى كه كودكان را پير مى‌كند و آسمان از هم شكافته مى‌شود و وعده او شدنى و حتمى است.

[١] مطففين/ ٣

[٢] آل عمران/ ٢٨

[٣] حجّ/ ٢

[٤] مزمل/ ١٦- ١٨