إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٤ - چهار شرط توبه

و در اين باره فرمود: زيانهاى مالى و مرگ و مير كسان و فرزندان عذاب كوچكتر است، در راه عذاب بزرگتر كه دوزخ مى‌باشد و اين مسأله در دنيا صورت مى‌گيرد، نه در آخرت، شايد انسان توبه كند و به سوى او باز گردد.

خداوند به داود وحى فرستاد كه:[١] بترس از اينكه تو را در حال غرورت قبض روح نمايم و بدون توبه از دنيا بروى.

كلمات آدم ٧ هنگام توبه‌

در روايت آمده كلماتى كه آدم از خدا دريافت نمود، اين بود:

رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌[٢]: بار خدايا ما به خود ستم كرديم و اگر تو ما را نبخشى و مورد ترحّم قرار ندهى، از زيانكاران خواهيم بود.

و روايت شده‌[٣] كه آدم و حوّا ديدند، بر در بهشت نوشته بود: محمد، و على و فاطمه و حسن و حسين : برگزيدگان خلق منند، پس خدا را به حق ايشان سوگند دادند، و توبه آنان پذيرفته گشت.

چهار شرط توبه‌

توبه چهار شرط دارد: انسان بايد از ته دل پشيمان باشد، تصميم به ترك گناه بگيرد، حقوقى كه بر گردنش آمده ادا نمايد، و گناه همه اعضا را ترك كند.

توبه‌كننده (واقعى) مانند كسى است كه هيچ گناهى نكرده و كسى كه همراه با استغفار بر گناه اصرار داشته باشد، خود را به استهزا گرفته و شيطان بر او

[١]

ُ و اوحى اللَّه الى داود: احذر ان اخذك على عزّة فتلقانى بغير حجّة« يريد التوبة»

[٢] اعراف/ ٢١

[٣] و

ُ روى‌ انّه و زوجته رأيا على باب الجنّة محمّدا و عليا و فاطمة و الحسن و الحسين صفوتى من خلقى فسئلا اللَّه بهم فتاب عليهما