جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٥ - غزل ٣٦٩ اى پيك پى خجسته چه نامى فديت لك!
اگر نقاشهاى چينى كه در صورتگرى يكتايند (در جايگاهى به نام نگار خانه چين، و يا نمايشگاهى براى تماشاى ناظرين- به كار خود افتخار مى كنند، صورت و چهرهات را- اى رسول گرامى- بنگرند، ديگر به صورتهايى كه خود كشيده اند نظر نخواهند داشت.
كنايه از اينكه: در حسن ظاهر و باطن و افضليت بر اديان گذشته، چنانى كه هر كس ببيندت به تو و دينت توجه خواهد نمود (همان گونه كه به آن امر شدهايم)؛ كه:
«وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ، يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ، خالِدِينَ فِيها، وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ. وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ، يُدْخِلْهُ ناراً، خالِداً فِيها، وَ لَهُ عَذابٌ مُهِينٌ»[١]: (و هركس از خدا و رسولش اطاعت نمايد، خدا او را به بهشتهايى كه جويها از زيرش روان است وارد مى نمايد و جاودانه در آنجا باشند، و اين رستگارى بزرگ است. و هركس از خدا و رسولش نافرمانى نموده و از حدودش تجاوز كند، خدا او را داخل آتش مى كند و همواره در آن باشد، و بر آنان عذابى خوار كننده خواهد بود.)
|
از طَرْفِ بام، روى چو ماه تو هر شبى |
مانند آفتاب همى تابد از فلك |
|
اى رسول گرامى! اين تويى كه از نور وجودت ائمّه اثنى عشر : در تاريكيهاى زمانها به ظهور مى پيوندند، و با آفتاب وجود خود جهان را روشن مى نمايند؛ كه رسول خدا ٦ فرمود:
٢٦٤٢
«مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَمَسَّكَ بِالْعُرْوَةِ الوُثْقى، فَلْيَتَمَسَّكْ بِحَبْلِ عَلىٍّ وَأَهْلِ بَيْتى.»
[٢]: (هركس دوست دارد به دستگيره استوار چنگ زند، بايد به رشته علىّ و اهل بيت من متمسّك شود.- نيز اميرالمؤمنين ٧ فرمود:
٢٦٤٣
«لا تَخْلُو الأَرْضُ مِنْ إِمامٍ قائِمٍ بِحُجَّةٍ للَّهِ: إِمّا ظاهِرٌ مَشْهُورٌ، وَإِمّا خائِفٌ مَغْمُورٌ؛ لِئَلّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَبَيِّناتُهُ.»
[٣]: (هيچ گاه زمين از امام و.
[١]- نساء: ١٣ و ١٤.
[٢] - اثبات الهداة، ج ١، ص ٤٨٤، روايت ١٤٨.
[٣] - اثبات الهداة، ج ١، ص ١٣٨، روايت ٢٧٤.