جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٠ - غزل ٤١٢ دوستان وقت گل آن به كه به عشرت كوشيم

استوار و مستقيم دين خود را براى او خالص نمايند.) تا عناياتش شامل حالتان گردد؛ كه: «فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ»[١]: (آنان كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دهند، آمرزش و روزى پر ارزشى براى آنهاست.)

محبوبا! حال كه ايّام گل و روزگار عشرت با تو فرا رسيده، و مى توانيم از جمالت بهره‌مند گرديم، تجلّيات اسماء و صفاتى پر شور خويش، و يا ولىّ كامل خود را بفرست، تا از اين طريق خويش را بكلّى از دست دهيم.

به گفته خواجه در جايى:

چرا فرياد نكنيم و غصّه دار نباشيم از اينكه لهو و لعبِ عالم پندار، همه هنرمندانى را كه مى توانستند به كمالات عاليه انسانيّت برسند، غافل نمود، و هر آن كس كه مى خواست با دوست الفتى بيفكند، رهزنى كرد؛ كه:

٣٦٩٩

«ألدُّنْيا تَغُرُّ وَتَضُرُّ وَتَمُرُّ»

[٣]:

[١]- حجّ: ٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٩، ص ٣٦٠.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١٠٦.