جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٠ - غزل ٤٠٥ خيز تا از در ميخانه گشادى طلبيم

كنايه از اينكه: اى دوست! تو را كجا توان ديد و شناخت، و به اسم و صفت مشاهده نمود، جز به راهنمايى‌ات، به گفته خواجه در جايى:

و يا بخواهد بگويد: تو را اسماً و صفتاً و ذاتاً، به تو توانيم شناخت؛ كه:

٢٨٧٤

«بِكَ عَرَفْتُكَ، وَأنْتَ دَلَلْتَنى عَلَيْكَ وَدَعَوْتَنى إلَيْكَ، وَلَوْ لا أنْتَ لَمْ أدَرِ ما أنْتَ.»

[٣]: (به تو، تو را شناختم، و تو بودى كه مرا بر خويش رهنمون شده و به سويت خواندى. و اگر تو نبودى، نمى‌فهميدم كه تو چيستى.).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٠، ص ٣٠٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧، ص ٧٥.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٦٧.