جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٤ - غزل ٣٧٤ به عهد گل شدم از توبه شراب خجل

لذا مى گويد:

آرى، شيوه و طريقه چشم و جذبات پر شور محبوب من، فريفته ساختن و نابود نمودن و فناء عشّاق مى باشد، و منتهى آرزوى ايشان اين است. گل نرگس با آن دلربايى‌اش، در مقابل محبوب من سر خجلت به زير افكنده.

كنايه بر اينكه: مظاهر، با جمالى كه به عاريت و مجاز دارند، سزاوار است كه در مقابل جمال حقيقى محبوب من شرمنده باشند.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

اميد آنكه دوست با خُلق كريم و صفت بخشش و ستّاريّتى كه او راست، از گناه گذشته من كه توبه از شراب ديدارش بود، نپرسد كه: ياد و ذكر ما چه بدى داشت كه.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩، ص ٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤، ص ٤١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤، ص ٤٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢، ص ٥٢.