جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٩ - غزل ٣٧٣ اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل

يا رب آئينه حسن تو چه جوهر دارد

كه در او آهِ مرا قوّت تأثير نبود[١]

ياد باد آنكه سر كوىِ توام منزل بود

ديده را روشنى از خاك درت حاصل بود

در دلم بود كه بى‌دوست نباشم هرگز

چه توان كرد كه سعى من ودل باطل بود[٢]

پاى ما لنگ است و منزل بس دراز

دست ما كوتاه و خرما بر نخيل‌

حسن اين نظم از بيان مستغنى است‌

بر فروغ خور نجويد كس دليل‌

آفرين بر كلك نقّاشى كه داد

بكر معنى را چنين حُسنى جميل!

عقل در حُسنش نمى يابد بدل‌

طبع در لطفش نمى بيند بديل‌

معجز است اين شعر يا سحر حلال؟

هاتف آورد اين سخن يا جبرئيل؟

كس نداند گفت شعرى زين نمط

كس نيارد سفت دُرّى زين قبيل‌