جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٨ - غزل ٣٧١ اگر به كوى تو باشد مرا مجال وصول

عصيان مى باشد.- نيز:

٢٦٦٤

«إنَّكَ إنِ اجْتَنَبْتَ السَّيِّئآتِ، نِلْتَ رَفيعَ الدَّرَجاتِ.»

[١]: (بدرستى كه اگر از گناهان بپرهيزى، به درجات بلند نايل مى گردى.- همچنين:

٢٦٦٥

«إنْ تَنَزَّهُوا عَنِ المعاصى، يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ.»

[٢]: (اگر از گناهان دورى كنيد، خداوند شما را دوست خواهد داشت.- يا اينكه:

٢٦٦٦

«آفة الرّعِيَّةِ مُخالَفَةُ الطّاعَةِ.»

[٣]: (آفت رعيّت و فرمانبرداران، مخالفت و بجا نياوردن فرمانبردارى و طاعت مى باشد.)

٤

اى دوست! جز تو پناهى ندارم و راهى به جايى نمى برم. حالِ خويش با چه كس گويم تا به مراد و مقصودم راهنما گردد؟ خاطرات روزگار به ملالتم كشيده، و جز توام پناهگاه و مشكل گشايى ندارم. بيا و به ديدارت از غم و اندوهم خلاصى بخش. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الذّنب والعصيان، ص ١٢٨.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الذّنب والعصيان، ص ١٢٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٣، ص ٣١٨.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٨، ص ٣١٥.