جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٧ - غزل ٣٦٦ مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق

گويا مى خواهد بگويد: علّت آنكه اشك ديدگانم خونين مى نمايد، آن است كه ديده‌ام را مزيّن به خون فشانى از مُهر و امضاء غم عشقت خواسته اى و تقدير و قضايت هم بر چنين امرى تعلّق گرفته.

در جايى مى گويد:

معشوقا! جلوه اى بنما، كه توبه از ديدن جمالت و بهره مندى از شراب لعل حيات بخش لبت ممكن نيست. چون از مظاهرت پرده گشايى بنمايى، هيچ عاقلى اجازه توبه از تماشاى آن را نمى دهد.

كنايه از اينكه: تا جلوه نكرده اى و در فراقت بسر مى برم، شايد ناراحتيهاى هجران مرا به توبه بدارد؛ ولى چون بيايى و در فكر دلجويى‌ام شوى، كدام عقلى توبه از ديدارت را اجازه مى دهد؟!.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

و در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٤، ص ١٩٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٩، ص ٣٢٨.