جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨ - غزل ٣٦٥ مباد كس چو من خسته مبتلاى فراق

كارم ز دور چرخ به سامان نمى رسد

خون شد دلم ز درد و به درمان نمى رسد

در آرزوت گشته دلم زار و ناتوان‌

آوُخ! كه آرزوى من آسان نمى رسد

يعقوب را دو ديده ز حسرت سفيد شد

و آوازه اى ز مصر به كنعان نمى رسد[١]

اگر به دست من افتد فراق را بكُشم‌

به آب ديده دهم باز خونْ بهاىِ فراق‌

كجا روم؟ چه كنم؟ حال دل كه را گويم؟

كه دادِ من بستاند، دهد جزاى فراق‌

نيازمندِ بلاگو: رُخ از غبار مشوى‌

كه كيمياى مراد است خاكِ كوى نياز

طهارت ار نه به خون جگر كند عاشق‌

به قول مفتىِ عشقش درست نيست نماز

ز مشكلات طريقت عنان مپيچ اى دل!

كه مردِ راه نينديشد از نشيب و فراز[٢]

ز درد هجر و فراقم دمى خلاصى نيست‌

خداى را بستان داد و دِهْ سزاى فراق‌