جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧ - غزل ٣٦٥ مباد كس چو من خسته مبتلاى فراق

الهى! كه چون من كسى به دست فراق گرفتار مباد، كه عمر خويش همه در بلاى فراق بسر آوردم و يار و محبوبم به گوشه چشمى عنايتى به من نفرمود و خسته‌اى چون مرا از ديدار خويش به راحتى نرسانيد.

در جايى مى گويد:

الهى! كه چون من كسى مبتلا به فراق مباد و آنچه در اين امر مى كشم نكشد.

رنجورى من از غُربت و دور افتادن از ديدار عهد ازلى و دلدادگى و عاشقى و تهيدستى و نداشتن سرمايه اى كه دوست را خريدار شوم، و سرگردانى در اينكه اگر اويم خريدار نشود و به بندگيم نخواند، به كجا توان شد و آرامش به كدام معشوقى توان گرفت مى باشد.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٣، ص ١١٢.