جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٥ - غزل ٤١٩ ز دست كوته خود زير بارم

(سپاس گزارترين شما براى خدا، شاكرترين شما از مردم مى باشد.)

اى دوستان! اگر نداشتن مقام صحو بعد المحو مرا به ناراحتى مبتلا ساخته و خون مى خورم، و چون آهوى تتار سرگردانم، عيبم مكنيد، زيرا مى خواهم به آهوان بيابانى و عاشقان حضرت دوست، درس خونين دلى و حيرت زدگى بياموزم، تا بدانند مقام قرب جانان را به آسودگى نمى توان بدست آورد.

محبوبا! مى‌دانم هرچه سر به قدمت گذارم و به جاى اشك در پيشگاهت خون ببارم و التماس كنم كه مرا مقام بالا بلندان عنايت فرمايى، سرم از خاك بر نخواهى داشت، و عنايات خاصت را شاملم نخواهى كرد؛ زيرا در منزلتِ گذشت تمامم نمى‌بينى.

به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٦، ص ١٦٥.