جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٢ - غزل ٤١٩ ز دست كوته خود زير بارم

راهنماييهاى آنان گوش فرا ندادم، و دستم از معارف تهى ماند، و به مقصد نرسيدن مرا ديوانه خواهد نمود.

در جايى به خود نويد رسيدن به كمال را داده، و مى گويد:

اى اهل طريق از منى كه حال فناء، خوابم را ربوده و ديده دلم باز شده و ملكوت عالم را مشاهده مى نمايم، احوال گردون را بپرسيد، تا پرده از اسرار عالم بردارم و بگويم كه چگونه به آنها مى نگرم.

و يا مى خواهد بگويد: از منى كه عمرى از كمالات كوتاه مانده، از اوضاع عالم بپرسيد كه چگونه به آن مى نگرم و در چشمم سياه است، و شب تا صبح در انتظار رسيدن به كمالات ستاره مى شمارم.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٥، ص ٢٣٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٣، ص ٢٣٥.