جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٥ - غزل ٤١٨ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم

عمرى، است تا به راه غمت، رُو نهاده‌ايم‌

روى و رياىِ خلق، به يك سو نهاده‌ايم‌

تا سحرِ چشم يار، چه بازى كند، كه باز

بنياد، بر كرشمه جادو نهاده‌ايم‌

عمرى گذشت و ما به اميدِ اشارتى‌

چشمى بر آن دو گوشه ابرو نهاده‌ايم‌[١]

واعظِ ما بوى حق نشنيد، بشنو اين سخن‌

در حضورش نيز مى گويم، نه غيبت مى كنم‌

واعظان، كاين جلوه در محراب و منبرمى كنند

چون به خلوت مى روند، آن كارديگر مى كنند

بنده پير خراباتم، كه درويشان او

گنج را، از بى‌نيازى، خاك بر سر مى كنند

آه! آه! از دستِ صرّافانِ گوهرْ ناشناس‌

هر زمان، خرمهره را، با دُر برابر مى كنند[٢]

چون صبا، افتان و خيزان مى روم تا كوى دوست‌

وز رفيقانِ رَهْ استمدادِ همّت مى كنم‌