جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٤ - غزل ٤١٨ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم

گويا خواجه ابيات اين غزل را در ايّامى كه در نزد استاد تلمّذ مى نموده سروده.

مى‌گويد:

عمرى است در لباس اهل سير و فقر، در ميخانه و مكانى كه ميگساران و سالكين و اهل كمال براى نوشيدن شرابهاى معنوى مجتمعند، خدمت ايشان مى كنم، تا مگر به بركت انوار قدسيّه آنان، مرا وصال حضرت دوست دست دهد، و از مشاهدات اسمائى و صفاتى او شكارى خوش قد و قامت را نمايم. به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٩، ص ٣٣٥.