جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٣ - غزل ٤١٨ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم

روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم‌

در لباس فقر كار اهل دولت مى كنم‌

تامگر در دام وصل آرم تذروى خوشخرام‌

در كمينم انتظار وقت فرصت مى كنم‌

واعظ ما بوى حق نشنيد بشنو اين سخن‌

در حضورش نيزمى گويم نه غيبت مى كنم‌

چون صبا افتان وخيزان مى روم تا كوى دوست‌

وز رفيقان ره استمداد همّت مى كنم‌

خاك كويت بر نتابد زحمت ما بيش ازاين‌

لطفها كردى بتا تخفيف زحمت مى كنم‌

زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست‌

يادداراى دل كه چندينت نصيحت مى كنم‌

ديده بدبين بپوشان اى كريم عيب پوش‌

زين دليريها كه من در كنج خلوت مى كنم‌

حاش للَّه كز حساب روز حشرم باك نيست‌

فال فردا مى زنم امروز عشرت مى كنم‌

از يمين عرش آمين مى كند روح الامين‌

چون دعاى پادشاه مُلك و ملّت مى كنم‌

خسروا اميد اوج جاه دارم زين قبل‌

التماسِ آستان بوسىِّ حضرت مى كنم‌

حافظم در محفلى، دُردى كشم در مجلسى‌

بنگر اين شوخى كه چون با خلق صحبت مى كنم‌