جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢ - غزل ٣٦٣ طالع اگر مدد كند دامنش آورم به كف

من نه آنم كه به جور از تو بنالم، حاشا!

چاكرِ معتقد و بنده دولت خواهم‌[١]

طَرْفِ كَرَم ز كس نبست اين دل پر اميد من‌

گرچه صبا همى بَرَد قصّه من به هر طرف‌

عمرى است تا من در طلب هر روز گامى مى زنم‌

دستِ شفاعت هر دمى در نيك نامى مى زنم‌

بى مهر ماه افروز خود، تا بگذرانم روزِ خود

دامى به راهى مى نهم، مرغى به دامى مى زنم‌

تا بو كه يابم آگهى، ز آن سايه سَرْوِ سَهى‌

گلبانگِ عشق از هر طرف، بر خوشخرامى مى زنم‌[٢]

من از اين طالع شوريده برنجم، ور نه‌

بهره‌مند از سر كويت، دگرى نيست كه نيست‌

نه من دلشده از دست تو خونين جگرم‌

از غم عشق تو پر خون جگرى نيست كه نيست‌[٣]