جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩١ - غزل ٤٠٢ خرم آن روز كز اين منزل ويران بروم

نه تنها شادان و غزلخوان، كه:

آرام نخواهم نشست و در اشتياق ديدار محبوب، ذرّه صفت، شادان و رقص كنان به خورشيد جمالش خواهم پيوست.

در جايى مى گويد:

حال كه صاحبان جمال و نيكويان (دوست) را عنايتى به عاشقان و گرفتاران خود نمى باشد، و نظر ندارد از بند هجرشان برهاند، سزاوار است راهنمايان و آنان كه قافله بشر را به دوست هدايت مى كنند (انبياء و اولياء : و اساتيد) از ايشان دستگيرى نمايند، تا با خوشى و آسانى به دوست واصل آيند و از گرفتارى هجران خلاصى يابند.

به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

[١] ( ١، ٢) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٢] ( ١، ٢) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ١٨٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.